چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت

گرفت و به جاش یه زخم همیشگی بهت هدیه

داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز از نفرت و کینه بشی

حس کنی که هنوز دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه   

بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه یوجودت له شده

چقدر سخته تو خیال ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقت

دیدنش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه ها ی اشک گونه

هاتو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا

نفهمه،هنوز دوسش داری